Gün başlamadan,iki dakika.

Marily Oppezzo ve Daniel Schwartz bu deneyleri 2014'te Stanford'da yaptı. Katılımcılardan sıradan eşyalar için alışılmadık kullanımlar bulmalarını istediler. Katılımcılar bu görevi bir masada oturarak da yaptı, bir koşu bandında yürüyerek de. Bandın karşısında yalnızca boş bir duvar vardı; ne sokak görünüyordu ne ağaç ne gökyüzü. Yürürken buldukları fikir sayısı, otururken bulduklarından ortalama yüzde 60 fazlaydı. Yürüyüşten sonra yeniden oturduklarında da bir süre daha çok fikir bulmaya devam ettiler.

Bir deneyde katılımcılar dışarıda da yürüdü. Araştırmacılar fikirleri artıranın dışarıda olmak değil, yürümek olduğunu gördü. Telefonda zor bir konuyu konuşurken ayağa kalkıp odada dolaşan biri bunu zaten bilir.

Ama yürümek her işe yaramadı. Fikir sayısının arttığı görevlerde katılımcılar bir soruya olabildiğince çok cevap arıyordu. Tek doğru cevabı olan sorularda ise yürüyenler oturanların biraz gerisinde kaldı. Kısacası yürümek seçenekleri çoğaltıyor; aralarından doğru olanı seçmek başka bir iş.

Çoğu insan iyi fikirlerin güzel bir yerde, bir sahilde ya da uzun bir tatilin üçüncü gününde akla geldiğine inanır. Bu deneylere bakılırsa bir koridorda birkaç dakika dolaşmak da yetebilir. En son iyi bir fikir aklına geldiğinde belki de oturmuyordun.