Kimsenin okumayacağı sayfalar: neden bazı insanlar günlüğü hiç bitiremiyor

Okunma ihtimali, cümleden önce geliyor

Bir şey yazarken, kimsenin okumayacağını bilsen bile, zihninde küçük bir okuyucu beliriyor. Bu okuyucu bazen gelecekteki sen, bazen hayali bir üçüncü kişi, bazen de kendi eleştirmenin oluyor. Cümleyi kurmadan önce bu okuyucuyu hesaba katıyorsun, çoğu zaman fark etmeden.

Bu hesap, 'iyi yazmam lazım' düşüncesini de beraberinde getiriyor. Cümlenin düzgün kurulması, konunun mantıklı bir sıraya girmesi, hatta el yazısının okunaklı olması gerektiği hissi. Hiçbiri sayfanın kendisinden gelmiyor, hepsi bu hayali okuyucudan geliyor.

Bu yüzden bazı insanlar günlüğü hiç bitiremiyor

Birçok kişi bir günlüğe başlıyor, birkaç sayfa yazıyor, sonra bırakıyor. Nedenini sorduğunda genelde net bir cevap gelmiyor, ama arka planda benzer bir his var: sanki biri okuyacakmış gibi yazıyorum, bu da beni yoruyor. Yeterince 'iyi' yazamama kaygısı, hiç yazmamaktan daha ağır basıyor.

Bu kaygı çoğu zaman gerçek bir okuyucudan kaynaklanmıyor. Defteri kimse görmüyor, kimseyle paylaşılmıyor. Ama zihin bu ayrımı otomatik yapmıyor, sayfaya geçen her şeyi bir gün birinin okuyabileceği bir metin gibi ele alıyor.

“Kimse okumayacaksa, doğru kelimeyi bulman gerekmiyor.”

Sayfa sadece yazan için var

Bir sayfanın tek okuyucusunun sen olduğunu kabul etmek, yazma şeklini değiştiriyor. Cümle yarım kalabilir, bir konudan başka bir konuya sıçrayabilir, aynı şeyi iki kez yazabilirsin. Hiçbiri bir hata değil, çünkü değerlendirecek kimse yok.

Bu fikri gerçekten benimsemek zaman alıyor. Alışkanlık olarak biriken 'birisi okuyacak' hissi bir günde geçmiyor. Ama her defasında sayfayı kapatıp kimsenin görmediğini hatırladığında, bu his biraz daha hafifliyor.

Günlüğü bitirememenin sebebi çoğunlukla zaman değil, bu görünmez okuyucu. Onu sayfadan çıkarabildiğin an, geriye sadece senin ve kalemin kaldığı bir alan kalıyor.